Kisumu, Kenya 10 januari 2008
Update 10 januari
Kenia is niet meer het land waarin we twee weken geleden nog leefden. Doordat er nog steeds geen vrije berichtgeving plaatsvindt is in Kenia het geruchtencircuit behoorlijk op gang gekomen. Hoewel we de berichten met een flinke schep zout nemen stemmen deze niet erg hoopvol.
Kenia is vandaag de dag verdeeld langs tribale lijnen. Mensen, in Kisumu, die voordat de ellende begon vreedzaam samen leefden en zaken deden met elkaar worden nu actief verdreven door de hier overheersende Luo stam.
Er is grote onzekerheid en woede. Mensen die hebben gestemd op de oppositie partij (ODM) voelen zich al generaties lang achtergesteld. De verkiezingen waren hun kans om het tij te keren. De angst van de mensen hier is dat door de gefaalde verkiezingen hun kansen op ontwikkeling en meedoen met de economie nog kleiner zijn geworden. Dat heeft tot zoveel woede geleid dat alles en iedereen die zich schaart achter de huidige regeringspartij, of waarvan dit vermoed wordt, worden aangevallen, winkels huizen en bezittingen van mensen die behoren tot de Kikuyu, Kissi en Kamba stammen worden zoals gezegd verjaagd. Gelukkig zijn er geen rapporten van etnisch gemotiveerde moorden in Kisumu. De doden in de mortuaria hebben bijna allemaal kogelwonden. De mensen in de sloppen hebben geen wapens dus wordt vermoed dat deze mensen zijn gestorven door politie-optreden.
De opgejaagde mensen vluchten nu naar in de haast opgerichte kampen op politie bureau’s, overheidsgebouwen en kerken. Ujima, als lid van het civil society network in Kisumu, is gisteren, 9 januari, op pad gegaan langs deze kampen en houdt zich bezig met een inventarisatie van de noodzakelijke hulp. De door ons gepleegde interventies zijn op het gebied van individuele nood. De aanwezigheid van het rode kruis en andere grote organisaties die met auto met vlaggen van hun organisties door de stad rijden roepen beelden op van noodsituaties elders in de wereld.
Gelukkig is de voedsel distributie op gang gekomen en is de eerste nood geledigd. De vraag van de mensen is echter niet zozeer eten. Ze willen weg. De veiligheid op de wegen laat echter individuele trips niet toe. Er moet in convooi worden gereden. Het civil society network waar Ujima deel vanuit maakt heeft na overleg met de District Officer een security escort toegekend gekregen voor mensen in de kampen die weg willen.
Doordat Ujima, samen met het civil society network, veel contacten heeft zijn wij met name zaken als transport, veiligheid en water aan het regelen. De grote organsiaties zijn bezig met een inventarisatie en het organiseren van een gezamelijke aanpak. Dat is verstandig. De hierdoor onstane bureaucratie helpt de situatie echter op dit moment niet erg.