Kisumu, Kenya 30 januari 2008

Bericht 30/01/2008

Onze medewerkers krijgen veel vragen en verontruste e-mails uit Nederland. Marc van de Giessen, Directeur Trainingsprogramma’s, heeft hierom een persoonlijk bericht geschreven. Medewerkers en vrijwilligers in Kenia voelen zich gesteund door alle reacties. Door de grote hoeveelheid reacties is het echter helaas niet mogelijk iedereen persoonlijk te bedanken.

Het leven in Kenia...

Ondanks alle onrusten sta ik versteld dat al ons personeel nog steeds naar het werk komt. Zowel in Kisumu als in Nakuru draaien de trainingscentra, wat een veerkracht!

Kisumu

In Kisumu ging het de afgelopen weken goed. Helaas zijn de toegangswegen weer afgezet door relschoppers; ook het openbaar vervoer werkt niet, Ujima werknemers moeten meer dan een uur lopen om op het werk te kunnen komen. Ook een gedeelte van onze deelnemers waagt het om te komen. De overheidsdiensten zijn gesloten, scholen weigeren hun studenten uit angst voor dreigende brandstichting, universiteiten zijn nog steeds gesloten. De banken en supermarkt zijn gelukkig regelmatig open.

Eergisteren is een parlementarier van de oppositie dood geschoten. De Mungiki heeft de politieke moord opgeeist. Tevens hebben ze aangegeven dat journalisten op hun hoede moeten zijn voor hun leven.

s’Nachts hoor ik vanuit mijn slaapkamer mensen joelen en de paramilitaire politie uitdagen. Hierop volgen dan geweerschoten, de hele nacht door. Het hotel op de hoek van de straat is naar zeggen in vlammen opgegaan omdat de eigenaar Kikuyu is. Het zoveelste voorbeeld van zelfdestructie. Ook overdag vinden er opstootjes plaats. Gek genoeg went het. We lopen gewoon de andere kant op en ik kan nog steeds de stad in met de auto voor een vergadering.

Er wordt veel gelachen in kantoor en in de klas. Lachen om de idiote toestand, gekke voorvallen en kleine pleziertjes. Gisteren ging bijvoorbeeld de elektriciteit, na 2 uur weg te zijn geweest, weer aan en begon de muziek heel hard te spelen. Reden om met z’n allen te gaan dansen. De vogels fluiten, onze mango boom barst bijna van de hoeveelheid vruchten, groepjes jongeren lopen kletsend over het erf. De kat speelt de hele dag met de honden alsof er niets aan de hand is.

Nakuru

In Nakuru is de haat en wanhoop nog niet afgenomen. De multi-etnische stad heeft 1% rellende jonge mannen die de hele economie heeft plat gegooid. Groepen van 150 tot 300 jongeren zijn vanuit de lucht door het leger beschoten. Charles, de manager van Maili Saba en Juma onze boekhouder zijn hun huis uitgevlucht en in het personeelshuis in Nakuru gaan wonen omdat we op het erf beveiliging hebben van gewapende politie. Er wonen nu 5 mensen in een 2 kamer appertement.

In het stadion naast het kantoor van Ujima in Nakuru groeit het aantal interne vluchtelingen. Ons personeel gaat elke dag erheen om naar hun verhalen te luisteren. Klein en groot verdriet komt langzaam aan naar buiten. Duizenden mensen hebben hun baan verloren, huizen en bedrijven kwijt, eten wordt duurder, er is geen toevoer van benzine en supermarkten raken in paniek door gebrek aan transport. Geen toeristen of handel. De 2 politieke kemphanen voeren hun achterban nog steeds met aperte volksverlakkerij.

Toekomst?

De deelnemers, vrijwilligers en andere mensen zijn verdrietig, wantrouwig en hebben geen vaardigheden om zich in deze situatie los te maken van de algehele malaise. Clara, onze jobhunter, heeft mij gisteren uitgedaagd. Wat heeft Ujima te bieden aan de inwoners van Kenia? In 2 uur tijd hebben we een programma in elkaar gezet en vergaten we de politieke onrust.

Clara redeneert; Ujima maakt de deelnemers klaar voor de arbeidsmarkt door werknemersgedrag aan te leren en vaardigheden te leren om met de ervaren werkelijkheid om te gaan. Mutatis mutandis geldt dit ook voor de maatschappij. Ujima kan de brug vormen tussen de ervaren werkelijkheid (slachtofferschap, gestolen stemmen, etnische vijandigheid) en actief deelnemende leden van de maatschappij (goed burgerschap).

Dit zijn cadeautjes op een dag. Clara was een ‘op en top’ horecabeest toen zij voor Ujima kwam werken. Nu heeft ze de methodiek zo eigen gemaakt dat ze zelf kan ontwikkelen. Hoewel er misschien niets gebeurd met de ontwikkelde methode van activerend burgerschap in Kenia, ben ik ontroerd dat dit kan ontstaan in deze ellende. Er worden manieren bedacht hoe we onze rijkdom van ‘activering’ kunnen delen met mensen om ons heen.

Hoewel de situatie nog onzeker is, nog geen snel herstel verwachten, werken we gewoon door. We hebben 3 maanden de tijd om te beoordelen of en hoe we verder gaan. Dat geeft rust en de kans om de dingen te nemen zoals ze op ons pad komen.

Dank voor alle medeleven. We voelen ons gedragen door alle support vanuit Nederland!

Marc van de Giessen